یاد دکتر علی شریعتی را در آستانه سالگرد شهادتش گرامی می دارم!
و آرزو می کنم که ای کاش کمی با فرهنگ تر بودیم، بیشتر و عمیق تر می اندیشیدیم...
که تحمل داشتن انسان های بزرگ را در کنار خود داشتیم!
و این پست را هم تقدیم می کنم به مردی از جنس فرهنگ: آقای خاتمی عزیز
پ.ن: اینجا اتفاق خوبی دارد می افتد.
آنچه در چشمانت موج می زند، شوق نیست...
غرور ابلهانه یک کودک است که نقش یک آدم بزرگ همه چیزدان را بازی می کند.
می خواهم نفس بکشم...
پ.ن: برای ادای دینم به طبیعت ، اصرار می کنم اینجا کلیک کنید.
یک جنتلمن به داشته هایش بیشتر از خواسته هایش احترام می گذارد.
به بلندی های روحم می اندیشم...
به اینکه چقدر از زندگیم سهم آن شده است؟!
مهمان ها که رفتند بغض کردم...
مثل همیشه فکر می کردم دوباره باید برگردم به تنهایی عذاب آور خودم!
قبل از اینکه مهمان ها بیایند می ترسیدم و بعد دلم نمی خواست بروند.
تا وقتی آنها بودند انگار برای اینکه مشق هایم را ننویسم و درس هایم را نخوانم بهانه ای داشتم و حتی امیدوار بودم که شوخی شوخی فردا مدرسه هم نروم!
راستی نمی دانم چرا تا همین سال های آخر دبیرستان با اینکه مدرسه را دوست داشتم اینقدر کلاس ها را می پیچاندم. و یادم می آید سال سوم دبیرستان وقتی مثل همیشه انضباطم بیست شد بچه ها به آقای ناظم اعتراض کردند که چرا با این همه غیبت انضباطش بیست شده است؟!!
