دیدی دنیا چقدر شلوغ بود؟ دیدی گفتم بیا اصلاً نیایم به دنیا؟! هی تو اصرار کردی، هی اصرار کردی...

فقط به خاطر اینکه بیست و نه اسفند بود، فقط به خاطر اینکه اون روز روز مهمی بود...

نه بابا، اصلاً فقط به خاطر اینکه تو ازم خواستی اومدم.

نوبت تو معلوم نبود که کی میرسه! من وقتی اومدم، هی همش منتظر تو بودم. می دونستم که بالاخره یه روز میای. نگفته بودی که کی، گفته بودی میخوای خوب فکراتو بکنی. منو فرستادی، و گفتی دلم آروم باشه. یادته؟ خب، حالا هردومون اینجاییم. توی این همه شلوغی، توی این همه سرو صدا...

در بلوغ فصل سردِ آهن و دود، حرص دنیا، حسرت سود، آدمی را کرده نابود، بنگر ای معبود!

...

پ.ن: داشتم اینارو می نوشتم، یهو دیدم یه نفر داره یه چیزی شبیه حرفای من میخونه. آره، آره، بهترین شعری که می تونستم لابلای حرفهام با تو بنویسم همون خطی بود که اون بالا نوشتم. دلم نمیاد که نگم منوچهر طاهرزاده عزیز با اون صدای اهورایی اینو داشت می خوند. کاشکی به خاطر این حس فوق العاده ای که داره توی صداش الان توی بهشت باشه، و بدونه که این چند شب چقدر نفس کشیدم، به خاطر اون...