خیلی فکر کردم. می دونید چرا ما اینقدر عذاب می کشیم؟! (البته اونهایی که مثل من همیشه درگیرن!) فقط به این خاطره که زیادی غرق خودمون شدیم. کاش می تونستم توی درد دیگران گم شم و خودمو فراموش کنم. به قول شریعتی: خدایا دردهای عزیز بر جانم ریز!
یاسینم، دیگه تو مهم نیستی. چشماتو ببند. و سعی کن با روحت ببینی. سعی کن...
اون حس قشنگ دوباره داره روحم رو پر می کنه. دعا کنید ازم نگیرنش.
