و آخرین تلاش­هایشان را می بینم. بی آنکه بدانند چه بر سر آن ریشه های فرسوده در خاک تنیده می­ آورند! چه بر سر دیوارها می آید؟ دیوارهایی که تا دیروز مستحکم بودند! و امروز؟ دیوارهایی که در برابر هجوم باد و باران و سیل ایستادند و امروز گویی در برابر نسیم نیز آسیب­پذیر شده­اند!

و خوب که نگاه می­کنم رنگ خدا را در لایه­های از تک و تا افتاده ریشه­های فرسوده که به دل خاک چنگ می­زنند با باور عمیق چشمانم که گود افتاده­اند از اشک­های ناتمام بی­آزار، حس می­کنم! چه غم­انگیز است قصه زمین...

   وقتی که فریاد در باد می­پیچد صدای هولناک سکوت در میان آوای شرم­آور اعتراض گم می­شود. و چه خوب! چه خوب که نمی­شنوم صدای سکوت را! روی تکه­های پاره دفترم می­نویسم که تمام می­شود. می­دانم که ریشه ها به جایی وصل نبودند! و خاک... خاک بی­حاصل که دیگر توان سیراب کردن ریشه­ها را ندارد! عظمتش دیگر فروریخته... درست مثل گهواره­ای می ماند وقتی قد کودک از طول آن بزرگتر شده است!

   مرگ، آخرین پیام خوشبختی است که نجوایش همه وجودم را پرکرده است! چه آرزوی شیرینی... چه اشتیاقی و چه امید دوست داشتنی و آرام بخشی!

آخرین تلاش­هایتان را می بینم و می­خندم... و غرق در شادی می­شوم که حتی در نابودی آخرین رشته­های نازک ریشه­های پاک هم دریغ نمی­ورزید!