او همیشه با من بود. فرصت فکر کردن نداشتم. همین طور تصمیم گرفتن. به نظر خودم خیلی مستقل عمل می کردم و او هم اصلاً سعی نمی کرد به من بفهماند که همه اختیارم را به او داده ام. اما من نمی فهمیدم که دارم از طریق او کنترل می شوم. من هیچ لحظه ای حق تنها بودن نداشتم. چون او این را نمی خواست. چون او می توانست در غیر این صورت مرا از چیزی محروم کند که جزئی از زندگیم شده بود. یعنی خودش! یعنی یک وابستگی وحشتناک اعتیادآور. اگر من جایی ناپرهیزی می کردم و کمی از او دور می شدم می دیدم که او هم از من دور می شود و سراغ کسی می رود که قلباً دشمن خونی من است! و با او گرم می گیرد و می خندد و من حرص می خوردم. اصلاً متوجه نبودم ولی ناخودآگاه مرا از کرده خود پشیمان می کرد و دوباره برای این که موقعیتم را به دست آورم به سوی خودش می کشاند. او همیشه از این وضعیت راضی بود اما من نمی دانم چرا حس می کردم دارم همه اختیارم را از دست می دهم. البته برای من هم زیاد بد نبود چون او همیشه مراقبم بود و همیشه با من می خندید. گرچه خیلی هم دعوایمان می شد چون هردویمان بیش از حد خودخواه بودیم. و شاید همین خودخواهی باعث شده بود که هیچ کس دیگری را راه ندهیم به حریم خودمان!  من توانایی بیشتری برای این کار داشتم اما کمتر فرصتش پیش می آمد. چون او تقریباً همه وقت مرا در اختیار داشت. و همه برنامه هایم را می دانست. و این خیلی سخت و نا امید کننده بود. من تا مدت ها این را نمی دانستم و همیشه احساس می کردم از چیزی رضایت ندارم. ولی او همیشه شاد و راضی بود...